Sociedade

Descubrindo as orixes do poliamor

Podemos definir o poliamor como a posibilidade de establecer múltiples relacións afectivo-sexuais de modo igualitario e consensual (Flick, 2016; Taormino, 2015). O poliamor fai referencia a unha maneira de relacionarnos a nivel afectivo e sexual que cuestiona a concepción ideolóxica do amor romántico, que non ofrece máis que dúas posibilidades: a felicidade asociado ao amor en parella (que leva implícito valores como a fidelidade e os celos) ou a infelicidade asociada ao desamor e a soidade. Diante deste determinismo amoroso, o poliamor preséntase como unha alternativa, aínda que non a única, para configurar a diversidade de relacións amorosas que se poden establecer entre os seres humanos, baseándose na afirmación de que a maneira na que nos relacionamos está determinada pola sociedade na que estamos inmersos, e non ven dada de maneira natural e universal (Domínguez et al., 2017).

Construcionismo como base teórica

Neste mesmo sentido maniféstanse os defensores do construcionismo social ao afirmar que a natureza humana non existe coma un substrato establecido bioloxicamente que determina as diversas formacións socio-culturais, senón que o ser humano constrúe a súa natureza (Berger e Luckman, 1968). É dicir, a maneira na que nos relacionamos os seres humanos non está determinada pola natureza nin ten carácter universal, senón que está condicionada polo entorno sociocultural (López-Silva, 2013).

Encadramos o poliamor dentro desta base teórica xa que se configura coma un conxunto de ideas e formas de relación que non veñen predeterminadas, senón que están permanentemente abertas a ser construídas de maneira orixinal polas persoas implicadas, sen que por iso resulten menos válidas.

Este sistema de crenzas varía en función da cultura e da época histórica, e hérdase dende o nacemento transmitíndose como algo natural ou normal (Herrera, 2010). Este fenómeno é posible grazas ao que Berger e Luckman (1968) denominan reificación. A reificación da realidade social é un proceso polo que chegamos a esquecer que as nosas crenzas, institucións, ideoloxías e cultura son un produto social, creado polos seres humanos e transmitido de xeración en xeración. Dito doutro modo, é a forma errónea pola que consideramos os produtos da actividade humana coma se fosen resultados da natureza (Berger e Luckman, 1968).

Este exercicio de esquecemento configúrase coma un instrumento de control social que fai que o individuo non se considere capacitado para cambiar a realidade, xa que esta preséntasenos como dada, coma algo externo a nós, e inmutable (Berger e Pullberg, 1965). É unha realidade que nos ven imposta, aínda que só sexa dunha forma simbólica. Segundo Bourdieu (1977), o poder simbólico, definido como poder de constituír o dado ou poder de transformar a visión do mundo, e con iso, poder de transformar as prácticas sobre o mundo, só pode exercerse se é

recoñecido. O que fundamenta o poder das palabras, o poder de manter a orde ou de subvertela, é a crenza na lexitimidade desas palabras. O poder simbólico é unha forma irrecoñecible, transfigurada e lexitimada das outras formas do poder (Gutiérrez, 2005).

A lexitimidade das palabras á que alude Bourdieu é o que configura as diferentes ideoloxías, é dicir, as crenzas arraigadas nunha determinada sociedade. Giddens (1995) define as ideoloxías coma un conxunto de ideas ou crenzas compartidas que dependen dos intereses dos grupos dominantes. O concepto de ideoloxía está intimamente relacionado co concepto de poder, xa que os sistemas ideolóxicos lexitiman o poder de determinados grupos (Abril, 1997). Os sistemas ideolóxicos tamén foron sometidos a un proceso de reificación, por iso o seu poder simbólico foi invisibilizado.

Por outra banda, hai que ter en conta a constitución das institucións sociais como instrumentos de control e mantemento do poder establecido. Álvarez (1996) mantén que as accións humanas que se repiten tenden a habituarse. A habituación fai que non sexa necesario volver a definir cada situación de novo, o que supón unha vantaxe psicolóxica xa que libera ao individuo de ter que tomar decisións, aínda que á vez restrinxe as opcións de acción.

A través da habituación, establécense pautas de comportamento específico, é dicir, os individuos desempeñan roles. O rol é un status concreto, asumido e desempeñado polo individuo, que, a nivel de interacción social, ten como vantaxe que se poden prever as accións da outra persoa (Berger e Lukman, 1968). Deste modo institucionalízanse as prácticas sociais, definidas como a tipificación de accións habitualizadas por dúas ou máis persoas.

A formación das institucións implica un proceso histórico, e supón un sistema de control social, xa que se establecen pautas de comportamento que se canalizan nunha dirección determinada (Ibáñez, 1994).

Todo este conxunto ideolóxico, de poder simbólico e institucional, fai que as concepcións referentes ao amor e á maneira de nos relacionar sexan consideradas coma un aspecto espontáneo e natural da vida (Coria, 2011), porque adquiriron elementos tan marcados que permitiron que a imaxe do amor penetre no pensamento da poboación percibido cun carácter universal e inevitable (Sepúlveda, 2013).

Construción sociocultural do amor romántico

A construción sociocultural do amor xustifícase e transmítese principalmente a través das narracións (Herrera, 2010). Así, dende unha perspectiva construcionista, Gergen (1996) afirma que as narracións crean o sentido do que é verdade. No caso co amor, a dimensión literaria do mesmo crea pautas de conduta amorosa que posteriormente aplicamos na vida real (Nussbam, 2005; Sáiz, 2012), configurando desta forma o que se denomina o imaxinario colectivo.

Abril (1997) define o imaxinario colectivo como o conxunto de imaxes compartidas pola sociedade que comprende representacións, evidencias e presupostos normativos que configuran o modo de concibir o mundo. O

imaxinario colectivo presente na sociedade transmítese a través da educación, principalmente da recibida pola familia, xa que é a primeira instancia de internalización das normas e costumes sociais (Pindado, 2006).

A forma na que nos educamos en canto ao amor é diferente segundo sexamos homes ou mulleres (Pascual, 2016; Lagarde, 2001; De Miguel, 2015). Xa dende a infancia diferéncianse as formas de transmitir o amor romántico (Sepúlveda, 2013). Prodúcese, pois, unha socialización diferencial para o amor que reitera os modelos de feminidade e masculinidade (Esteban e Távora, 2008), creando roles diferenciados que teñen un impacto na construción da nosa identidade (Pascual, 2016).

Estes roles baséanse na idea de que o masculino é forte e dominante, e o seu papel é activo. Pola contra, o feminino cumpre o rol pasivo, identificado coa submisión e a debilidade. Como apunta Burin (1996), a partir da Revolución Industrial, nos países occidentais produciuse a división de dous ámbitos de produción e de representación social diferenciados, o ámbito doméstico e o ámbito extradoméstico. Xunto con eles, dúas áreas de poder para homes e mulleres: para os homes, o poder racional e o poder económico; para as mulleres, o poder dos afectos (Burin, 1996).

Estes roles plásmanse á hora de nos relacionar e á súa vez crean e sustentan os mitos románticos do amor (Sepúlveda, 2013; De Miguel, 2015). Segundo Mancillas (1999), o amor romántico é un dispositivo creado socialmente a partir da desigualdade estrutural dos homes e as mulleres baixo o binomio dominación-submisión, que se basea nunha dobre moral sexual.

A principal narrativa mítica que interiorizamos é a do emparellamento. A ideoloxía amorosa na actualidade occidental institucionalizou as relacións baixo un sistema monógamo e heterosexual sustentado pola ideoloxía patriarcal (Herrera, 2010). O concepto da monogamia pasou polo proceso da habituación; polo tanto, como afirma McLuskey (2009), a monogamia xeralmente non se ve coma unha elección, senón que se interioriza como a norma natural.

Desta forma, a concepción que impera na nosa sociedade impulsa a interiorizar como naturais e normais certas situacións que alimentan tópicos e dificultan o cuestionamento de comportamentos ou actitudes vencelladas ao sufrimento ou á falta de liberdade (Porta e Musante, 2016).

Debemos de ter en conta, así mesmo, que as nosas estruturas de relación amorosa teñen unha dimensión política e económica. Herdamos unhas estruturas relacionais baseadas no patriarcado e o capitalismo. Seguindo estas estruturas, relacionámonos dun modo xerárquico baseado na propiedade privada e nas loitas de poder (Millet, 1995; De Beauvoir, 1949; Herrera, 2015).

A pesar de todo, este sistema social pode verse desafiado por accións concretas que xeren transformacións nas configuracións amorosas. Segundo estas formulacións, o amor ten un gran potencial de cambio, persoal e colectivo (Fernández e Musante, 2016).

O poliamor e a súa historia

Xa nos anos cincuenta do século XIX, Engels consideraba a monogamia coma un estado restritivo que reflicte a propiedade de bens e persoas (Barker, 2005). Podemos situar así o marco histórico que faría posible o nacemento do poliamor nos movementos do amor libre de finais do século XIX e principios do XX. Estes movementos xorden co propósito de buscar unha alternativa ao matrimonio, demandando unións libres cuxo obxectivo principal era o de separar o Estado dos asuntos sexuais, o control da natalidade ou o adulterio (Porta e Musante, 2016).

As primeiras definicións de amor libre como cambio social xorden nos movementos feministas, anarquistas e comunistas, con referentes coma Kollontai, que mantiña que as normas morais converten o amor nun instrumento de opresión (Guerra, 2011), e Goldman, que fai unha crítica ao matrimonio como institución social opresora para as mulleres, argumentando que o matrimonio concíbese como a propiedade legal das persoas (Garrido, 2007).

Posteriormente, na segunda onda do feminismo postulouse o amor coma un dispositivo de control social para perpetuar as diferencias de xénero e a familia nuclear patriarcal (De Miguel, 2015; Herrera, 2010). As teorías feministas, xunto con informes coma o de Kinsey, que indicaba que o 26 % das esposas e o 50 % dos maridos tiveran polo menos unha aventura antes de cumprir os corenta, poñían de manifesto a inestabilidade dos matrimonios e a necesidade de alternativas ás relacións monógamas (Taormino, 2015).

Nos anos 60 e 70 do século XX, coa chegada da chamada revolución sexual, que principalmente promovía a liberación sexual (Taormino, 2015), é cando se comeza a falar de poliamor como alternativa á monogamia. Pero é nos anos 90 cando se populariza o termo (Thalaman, 2008; Anapol, 2010), que se foi configurando coma un estilo de vida que chega ata os nosos días, no que se considera que o amor non é exclusivo nin excluínte, nin debe cumprir os mandatos da monogamia hexemónica (Freire, 2013).

Para comprender en profundidade o concepto de poliamor, debemos de ter en conta que non existe unha única forma de relación poliamorosa, senón que as estruturas relacionais no poliamor son diversas e dependen das persoas inmersas en cada relación (Gilmore e De Arcana, 2015; Sheff, 2011). Ao contrario do que ocorre nas relacións monógamas, cuxa relación está baseada na reciprocidade e na aceptación implícita de determinados comportamentos afectivos e amorosos, no poliamor, eses comportamentos deben discutirse e negociarse entre varias persoas, polo que os resultados, é dicir, as formas de relacionarse, serán distintas en cada caso, en función de las necesidades e particularidades das persoas implicas na relación (Barker e Langridge, 2010).

Agora ben, aínda que todas as relacións poliamorosas sexan diferentes, o poliamor ten unha base fundamental común, e é que en todas as relacións preténdese potenciar e defender os valores de compromiso, honestidade, liberdade e coidados entre os membros da relación (Klesse, 2011). Ademais, no poliamor considérase o amor como o eixo primordial das relacións, aínda que un amor entendido dunha maneira diferente á imposta polos ideais románticos anteriormente mencionados (Deri,2015). Nunha relación poliamorosa o foco romántico non se centra na exclusividade, xa que dende este enfoque considérase que amar a unha única persoa toda a vida resulta inconcibible (Haritaworn, Lin e Klesse, 2006). En consecuencia, non se fomenta a crenza de que unha única persoa satisfaga todas as necesidades da outra. O amor acéptase e celébrase coma unha vivencia conxunta (Cerdeira e Goldenberg, 2012).

Debido a que vivimos nunha sociedade baseada na cultura da monogamia como único modelo relacional, o proceso de construción da identidade poliamorosa está suxeito a ambigüidades. Á hora de poñer en práctica as formulacións teóricas, poden xurdir problemáticas e incoherencias (Cerdeira e Goldenberg, 2012) derivadas dunha identidade monógama residual que debe ser reformulada continuamente (Sandeleia, 2017).

Durante este proceso de construción compartida é necesaria unha constante comunicación de sentimentos e emocións, xa que as preconcepcións destas emocións reformúlanse e reestrutúranse durante toda a relación (Barker, 2013). Neste sentido, adquire especial relevancia o sentimento dos celos, un sentimento asociado ao amor romántico que é cuestionado continuamente nas relacións poliamorosas.

Deri (2015) define os celos coma un sentimento de dor que unha persoa experimenta ao saber que a súa parella ten outro amor. O contrario sería o que Deri denomina “a compersión”, é dicir, o sentimento de pracer que unha persoa experimenta ao saber que a parella ten outro amor. Para esta autora, os celos son un sentimento ditado polas normas culturais que nos indica como debemos sentirnos e como debemos reaccionar diante dunha determinada situación. Os celos poden xerarse por un sentimento de propiedade ou estar vencellados á inseguridade e á desconfianza, aínda que tamén poden empregarse como un mecanismo de control nas relacións.

Ao igual que as persoas monógamas, as persoas poliamorosas poden experimentar sentimentos de celos. A diferenza está en que, mentres que na monogamia os celos son unha fonte de conflitos, nas relacións poliamorosas trátase de enfrontar esta problemática dunha forma construtiva, co fin de entender, calmar e controlar os celos, para evitar que este sentimento interfira e dane as relacións (Costa e Cézar, 2017; Jordan et al., 2016).

No poliamor tamén existen desafíos e problemáticas características de todas as relacións interpersoais, que neste caso poden verse magnificadas polo feito de aumentar o número de persoas implicadas na interacción (Easton e Hardy, 2011; Costa e Cézar, 2015), se ben é certo que no poliamor tamén se potencian unha serie de habilidades e valores para manexar os problemas de maneira efectiva (Jordan et al., 2016).

Ademais dos problemas internos da relación, as persoas poliamorosas enfróntanse a un sentimento de rexeitamento e estigmatización social (Blumer et al., 2014; Sheff, 2011), debido a que deben vivir nunha sociedade de cultura monógama, na que o poliamor é considerado como un simple acto de promiscuidade (França, 2017). Do mesmo xeito que ocorre con outros conceptos controvertidos, o poliamor é un fenómeno incomprendido e deslexitimado socialmente, debido ao descoñecemento e á falta de información.

En definitiva, dende o poliamor reclámase a posibilidade de ser libres para amar a quen se queira da forma que se queira, construíndo a propia liberdade a través do establecemento de acordos dentro da relación, e non impostos por mandatos sociais (Costa e Cézar, 2015).

Bibliografía:

Abril, G. (1997). Teoría general de la información. Madrid: Cátedra

Álvarez, L. (1996). Actualidad de la antropología filosófica de A. Gehlen. La Ciencia de los Filósofos, (17), 289-304. Recuperado de: https://idus.us.es/xmlui/handle/ 11441/27338

Anapol, D. (2010). Polyamory in the 21st century: Love and intimacy with multiple partners. Lanham, Estados Unidos: Rowman & Littlefield.

Barker, M. (2005). This is my partner, and this is my … partner’s partner: constructing a polyamorous identity in a monogamous world. Journal of Constructivist Psychology, 18 (1), 75-88. Doi: https://doi.org/10.1080/10720530590523107

Barker, M., y Langdridge, D. (2010). Whatever happened to non-monogamies? Critical reflections on recent research and theory. SAGE Journals, 13 (6), 748-772. Doi: https://doi.org/10.1177/1363460710384645

Berger, P., y Luckman, T. (1968). La construcción social de la realidad. Buenos Aires: Amorrortu.

Berger, P., y Pullberg, S. (1966). Reification and the sociological critique of consciousness.   New Left Review, 1 (35), 56-71. Recuperado de: https:// newleftreview.org/I/35/peter-berger-stanley-pullberg-reification-and-the- sociological-critique-of-consciousness

Blumer, M. L. C.; Haym, C.; Zimmerman, K., y Prouty, A. (2014). What’s one got to do with it? Considering monogamous privilege. Family Therapy Magazine, 13 (2), 28–33. Doi: https://doi.org/10.1080/15332691.2016.1141135

Bourdieu,     P.     (1977).      Sur     le      pouvoir      symbolique.      Annales,      (3),      405-411.     Doi :          https://doi. org/10.3406/ahess.1977.293828

Burin, M (1996). Género, psiconoalisis y subjetividad. Barcelona: Paidós

Cerdeira, A. y Goldenberg, M. (2012). Poliamor e monogamia: construindo diferenças e hierarquias. Revista Ártemis, 13, 62-71. Recuperado de: http://periodicos.ufpb. br/ojs/index.php/artemis/article/viewFile/14231/8159

Coria, C. (2011). El amor no es como nos lo contaron… ni como lo inventamos. Barcelona: Oniro.

Costa, T., y Cézar, M. (2015). Poliamor: da intitucionalizaçao da monogamia à revoluçao sexual de Paul Goodman. Revista             IGT          na                 Rede,       12                (23),                   411-429.                        Recuperado               de: http://www.igt.psc.br/revistas/seer/ojs/viewarticle.php?id=516

Costa, T., y Cézar, M. (2017). Poliamor: entre a institucionalização e a transgressão. Revista Tempo da Ciência, 24 (48), 77-86. Recuperado de: http://saber.unioeste. br/index.php/tempodaciencia/article/view/18966/12508.

De Beauvoir, S. (1949). El segundo sexo. La experiencia vivida. Buenos Aires: Siglo XX.

De Miguel, A. (2015). La revolución sexual de los sesenta: una reflexión crítica de su deriva patriarcal. Investigaciones               Feministas,               6,              20-38.               Recuperado              de:                                       https:// dialnet.unirioja.es/servlet/articulo?codigo=5278204

Deri, J. (2015). Love’s refraction: Jealousy and compersion in queer women’s polyamorous relationships. Toronto: University of Toronto Press.

Domínguez, E.; Joan, P.; Johanna, M., y Miroslav, P. (2017) From flawed monogamy to liminal polyamory: Suspended transition to alternative affective ordering. Theory & Psychology, 27 (2), 183-197. Doi: https://doi.org/10.1177/ 0959354317700289.

Easton, D., y Hardy, J. (2011). Etica promiscua. Barcelona: Melusina

Esteban, M.L., y Távora, A. (2008). El amor romántico y la subordinación social de las mujeres: revisiones y propuestas.         Anuario         de         Psicología,        39          (1),          59-73. Recuperado de: http://www.redalyc.org/html/970/97017401005/

Flick, M. (2016). Poliamor e relações livres: do amor à militância contra a monogamia compulsória. Cadernos de Gênero e Diversidade, 2 (2), 50-53. DOI: http://dx. doi.org/10.9771/cgd.v2i2.20478

França, M. (2017). Um é pouco, dois é bom, três (ou mais) é demais? Processos de negociação em torno de (in)definições êmicas do poliamor. Tempo da ciência, 24 (48), 45-61. Recuperado de: http://erevista.unioeste.br/index.php/ tempodaciencia/issue/viewFile/946/10#page=45

Freire, S. (2013). Poliamor, uma forma não exclusiva de amar: Correlatos valorativos e afetivos (Tesis doctoral). Departamento de Psicologia, Universidade Federal da Paraíba, Brasil.

Garrido, H. (2007). Revisitando a Emma Goldman, notas sobre su contribución a la construcción de una historia feminista del género. Revista del Centro de Estudios Históricos e Interdisciplinario Sobre las Mujeres, 3 (3), 67-86. Recuperado de: http://ojs.filo.unt.edu.ar/index.php/temasdemujeres/article/view/ 18/18

Gergen, K. (1996). Realidades y relaciones. Aproximaciones a la construcción social. Barcelona: Paidós.

Giddens, A. (1995). La transformación de la realidad. Sexualidad, amor y erotismo en las sociedades modernas. Madrid: Cátedra

Gilmore, R., y de Arcana, E. (2015). Creating a line family: Love, abundance & belonging in the New Millennium. Tennessee, USA: CALF.

Guerra, L. (2011). El amor libre: un problema político en el pensamiento de Alejandra Kollontai. Presentado en las VIII Jornadas de Investigación en Filosofía. Ensenada, Argentina, abril.

Gutierrez, A. (2005). Poder y representaciones: elementos para la construcción del campo político en la teoría de Bourdieu. Revista Complutense de Educación, 16 (2), 373-385. Recuperado de: https://revistas.ucm.es/index.php/RCED/article/ viewFile/RCED0505220373A/15923

Haritaworn, J.; Lin, C. J., y Klesse, C. (2006). Poly/logue: A critical introduction to polyamory. Sexualities, 9 (5), 515–529. DOI: 10.1177/1363460706069963

Herrera, C. (2010). La construcción sociocultural del amor romántico. Madrid, España: Fundamentos.

Herrera, C. (2015). Otras formas de quererse son posibles: lo Romántico es Político. En S. Cendal (Ed.), Con (h) de amor. Madrid, España: Continta me tienes.

Ibáñez, T. (1988). Representaciones sociales, teoría y método. En T. Ibáñez (ed.), Psicología social construccionista (pp. 153-216). Guadalajara, México: Universidad de Guadalajara.

Jordan, L.; Grogan, C.; Muruthi,B., y Bermúdez,M. (2016). Polyamory: Experiences of power from without, from within, and in between. Journal of Couple & Relationship Therapy, 0 (0), 1-19. Doi: http://dx.doi.org/10.1080/15332691. 2016.1141135.

Klesse, C. (2011). Notions of love in polyamory: Elements in a discourse on multiple loving. Laboratorium, 3 (2), 4–25. Recuperado de: http://www.soclabo.org/ index.php/laboratorium/article/view/250/586

Lagarde, M. (2001). Claves feministas para la negociación del amor. Managua, Nicaragua: Puntos de encuentro.

López-Silva, P. (2013). Realidades, construcciones y dilemas. Una revisión filosófica al construccionismo social. Cinta de Moebio, (46), 9-25. Doi: http://dx.doi.org/10. 4067/S0717-554X2013000100002.

Mancillas, C. (1999). Reseña de “La tercera mujer. Permanencia y revolución de lo femenino” de Gilles Lipovetsky. Economía, Sociedad y Territorio, 2 (6), 331-339. Recuperado de: http://www.redalyc.org/pdf/111/11100609.pdf

McLuskey, K. (2009). Polyamory: Constructing relationships outside of monogamy (Tesis de Maestría). University of Victoria. Canadá.

Millet, K. (1995). Política Sexual. Madrid: Cátedra.

Nussbaum, M. (2005). EL conocimiento del amor: ensayos sobre filosofía y literatura. Madrid: A. Machado Libros. Pascual, A. (2016). Sobre el mito del amor romántico. Amores cinematográficos y educación. DEDICA Revista de Educaçao                e                Humanidades,                (19),                63-78.                Recuperado                                de: http://revistaseug.ugr.es/index.php/dedica/article/view/6850

Pindado, J. (2006). Los medios de comunicación y la construcción de la identidad adolescente. Zer. Revista de estudios          de              comunicación,              21,                            11-22.              Recuperado                           de: http://www.ehu.eus/ojs/index.php/Zer/article/view/3712/3342

Porta, P., y Musante, F. (2016). Amor libre: ¿práctica revolucionaria o reproducción capitalista? Presentado en las IX Jornadas de Sociología de la UNLP. Ensenada, Argentina.

Sáiz, V. (2012). Disposiciones afectivas y cambio social. Cuadernos de Información y Comunicación, 17, 107-133. Recuperado de: http://revistas.ucm.es/index.php/CIYC/article/viewFile/39260/37843

Sandeleia, V. (2017). Estudos académicos sobre o poliamor. Tempo da Ciência, 24 (48), 6-11. Recuperado de: http://e-revista.unioeste.br/index.php/tempodaciencia/ issue/view/946/showToc

Sepúlveda, P. (2013). El mito del amor romántico y su pervivencia en la cultura de masas. Ubi Sunt. Revista de Historia, (28), 100-109. Recuperado de: https://revistas.uca.es/index.php/ubi_sunt/article/view/3354

Sheff, E. (2011). Polyamorous families, same-sex marriage, and the slippery slope. Journal of Contemporary Ethnography, 40 (5), 487–520. doi:10.1177/ 0891241611413578

Tahalaman, Y.A. (2008). Las virtudes del poliamor. La magia de los amores múltiples. Barcelona: Plataforma Editorial.

Taormino, T. (2015). Opening up: Una guía para crear y mantener relaciones abiertas. Madrid: Melusina.

Laura Santiago Álvarez. Mestra de educación primaria. Mestrado en Sexoloxía pola Universidade de Almería, na especialidade de Educación Sexual e Asesoramento Sexolóxico. Especialmente interesada no ámbito das relacións non monógamas.

0 comments on “Descubrindo as orixes do poliamor

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Salir /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Salir /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Salir /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Salir /  Cambiar )

Conectando a %s

A %d blogueros les gusta esto: