Política

Unha mirada ante a protesta

Vivimos de novo tempos de protestas; a razón é por todos coñecida: demandar a ausencia de liberdade de expresión exercida sobre o rapeiro Pablo Hasel. Sendo coñecedor das letras deste artista, nelas atópase todo o que se denuncia dende a fiscalía: enxalzamento da violencia e do terrorismo, ademais dunha critica –merecida- á coroa, pero de novo, en termos bastante descualificantes e violentos.

Non é o meu obxectivo resolver neste artigo o debate sobre a liberdade de expresión, pero parece que a sociedade, ou a maioría dela, concluíu en chegar a un consenso superposto sobre este tema: ningún artista debería ser metido no cárcere polo contido da súa obra. Tampouco houbo ningunha queixa expresa das vítimas do terrorismo, nin por suposto unha denuncia, e creo que todos coincidimos en sinalar que as institucións dunha democracia plena -queda á marxe deliberar sobre se a monarquía é compatible cunha democracia plena- deben poder ser obxecto de queixa e mesmo repudia polos seus habitantes; pois a democracia trata precisamente da crítica, a revisión constante e imperante do xuízo, mesmo ao propio ideal e ás institucións que a cimentan.

Podemos dicir, polo tanto, que no marco discursivo que se desenvolveu ao longo dos días, as protestas tiñan un contido xusto para a maioría da sociedade, pero ao tempo cabe preguntarse se un demócrata pode definirse como defensor da liberdade de expresión e á vez exercer a violencia (mesmo contra un xornal como se viu en Barcelona)?

É esta unha cuestión complexa; cando o poder constituínte, é dicir, a fonte de onde emana o poder político (cidadanía, nación, pobo) é entregada ao poder constituído, a constitución, as leis que emanasen dela e dos poderes parlamentarios, executivos e xudiciais, repartíndose, e tratando de evitar calquera concentración de poder e exercicio de dominio, o certo é que o constituído, a capacidade de volver a reformular o poder e esixir un novo proceso constituínte, queda tamén regulado polo poder constituínte, de novo, polas leis e os mecanismos democráticos; e o certo, é que no noso código penal, a protesta violenta e non comunicada ás autoridades esta penada co peso da lei. Polo tanto, o noso xuízo debería encamiñarse a condenar calquera protesta violenta, e defender con todo o noso Estado de Dereito e os seus teitos de protesta: a proposta pacífica e anunciada.

De novo, non é o meu obxectivo resolver dunha vez e para sempre este debate, pois a miña postura filosófica e política indícame que ningún debate queda nunca pechado, que sempre esta sometido á apertura e á nova reformulación, pola propia natureza do debate, sempre dialogado, e por unha cuestión normativa e unha posición ética, que non debe haber en lugar algún unha palabra final que peche todas as demais.

Polo tanto, só veño aquí a compartir diferentes voces que pasaron estes días pola miña cabeza, e convidarvos a que se vos apetece enuncies algunhas novas. Devandito isto, outra maneira de axuizar o tema podería presentarse da seguinte maneira: cando o poder constituído torna demasiado ríxido, demasiado pechado á súa propia reformulación e renovación, pode xurdir no poder constituínte, neste caso, a cidadanía, un sentimento de agravio, en base a que a súa demanda nunca será atendida, devindo en paixóns como a insatisfacción, a ira, ou o desconcerto, que leven moitas veces a unha solución rápida: o intento (visto dende a micropolítica, pois cada día pódense dar novas demandas de procesos constituíntes, sobre todo nos grupos máis próximos ás correntes antisistema) de reformular o sistema mediante a violencia.

De novo, non é lexítimo legalmente, pero podería verse como xusto, se a demanda é esencial, e a posibilidade da súa escoita é nula ou case nula. Pode haber motivos para pensar iso: España é un dos países con máis artistas no cárcere, e non houbo ata o de agora unha vontade expresa de tomar medidas para solucionar este problema. Con todo, creo que as protestas, como a resposta policial, foron esaxeradas, e que só axudaron a enturbar máis o debate, polarizándoo e levantando paixóns pouco democráticas.

Creo que España hai exemplos moi próximos, como o do movemento feminista ou o ecoloxista, no que mediante unha protesta maioritariamente pacifica se conseguiu poñer de novo o foco sobre estas cuestións, acadando avances, que coma sempre, non son plenamente satisfactorios e necesitan un continuo empuxe e reformulación; pois a política, como a vida, é unha implicación constante que nunca cesa. Coido que tamén houbo unha vontade por parte do goberno de querer mudar a situación, e que a través de protestas multitudinarias e pacíficas poderíamos axudar máis do xeito que se está a proceder.

De momento, isto é todo pola miña banda, afirmacións que quedan agora sometidas á proba do mellor argumento e da emoción mellor invocada.

SOBRE O AUTOR

Arturo Cabrero Lozano é graduado en Ciencias Políticas e da Administración pola USC. Actualmente cursa o máster da mesma universidade en Filosofía Coñecemento e Cidadanía. Os seus intereses abranguen todo o ámbito do pensamento filosófico e científico político centrándose principalmente na teoría política. Actualmente é activista do movemento Fridays For Future en A Coruña.

0 comments on “Unha mirada ante a protesta

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

Conectando a %s

A %d blogueros les gusta esto: