Sociedade

O amor en tempos de COVID-19

Vinte e catro foron os meses que Desi mais eu vivimos xuntas. Durante os doce primeiros, o certo é que a nosa convivencia foi como unha proba de adiviñar quen aguantaba máis tempo a quen. Lembro que ela polas noites case non pegaba ollo. Non sei se era cuestión do cuarto no que estaba, pequeno e sen luz, pois carecía dunha xanela pola que poder ventilar as ideas.

Ante esta situación, xusto despois de escoitarlle a alguén que pintar era bo para conciliar o sono, Desi decidiu comprar un estoxo cheo de tódalas cores e un caderno con mandalas.

Recordo ir cara o meu cuarto, que estaba enfronte do seu, e vela sentada diante do escritorio, totalmente concentrada no que estaba a facer, mentres as súas mans recorrían os círculos de cada unha das páxinas que compoñían aquel caderno. Algunhas veces ficaba indecisa en cal sería o próximo lapis que empregaría para cubrir unha superficie antes inconclusa, que se debatía entre a simple cuestión de ser ou non ser.

Outras veces, a súa toma de decisión era moito máis rápida. Supoño que tiña días, coma todo o mundo. De maior ou menor axilidade para afrontar o paso das agullas dun reloxo que se amosaba pasivo ante o paso do tempo.

Hoxe, en tempos de corentena, eu non deixo de acordarme desa época como unha gran metáfora da difícil realidade que estamos a vivir agora. O seu cuarto, o cuarto de Desi, diminuto e sen ningún tipo de ventilación, recórdame a esa falta de liberdade. Recórdame ás ganas de querer ver o mundo exterior, de contemplar á cidade de Compostela en movemento. E sinto moita rabia, moita impotencia. Porque realmente esta problemática que estamos a vivir en comunidade non será un mero caso illado. Volveremos e atoparanos, como soen dicir por aí, cunha man diante e outra detrás.

E probablemente o único que nos salve de todo, será a confianza dunha man amiga, dunha man coñecida ou anteriormente descoñecida. Algo semellante ao que xa adiantaba na súa novela distópica o escritor portugués José Saramago, “Ensayo sobre la ceguera”, onde comeza a relatar a perda de visión que sofre un home que ía conducindo de camiño a súa casa. Como consecuencia disto, este verase obrigado a confiar nun dos transeúntes presentes no preciso instante no que xa non será capaz de ollar nada da realidade.

Así nos atopamos nós. Facéndolle fronte a unha realidade chea de fugas, chea de información que nos satura, nos distorce, nos corrompe e saca o ego que levamos dentro. Ese que nos di, “eu mais os meus, primeiro”. Porque esa foi a única maneira de traballar que aprendemos nun sistema educativo cego, que descoidou o coidado colectivo, antepoñendo a competitividade e o individualismo como “valores fundamentais”.

Nestes intres incluso deberíamos comezar a repensar que, quizais durante este período de encerro, comezaremos a valorar máis á xente do noso redor, as conversas sen móbiles que nos cobren o rostro e a sinxeleza daqueles agasallos que se fan co corazón. Onte, sen ir máis lonxe, tiven un debate interno entre o que fun e o que son. Ante a falta de sono, visualicei á Desi do pasado, aquela que tiña a mirada cansa e se amosaba concentrada naquel papel no que tinguía uns trazos que xa viñan impostos, que xa foran debuxados por outra persoa. E desexei ser nena outra vez. Pois cando era cativa, debuxar e colorear aos meus seres queridos, facíame feliz. Moi feliz. Conforme fun medrando, ademais de obter coñecemento, adquirín unha morea de prexuízos. Desta maneira, a miña imaxinación viuse afectada por unha cegueira intermitente. Por unha cegueira na que se me esixe como sentir e como actuar. Unha cegueira que me marca que pautas seguir, como o caderno de mandalas.

Uns días antes de que se proclamara o estado de alarma, Desi expresara a súa vontade de celebrar con nós o seu aniversario. Se o penso ben, igual fai 12 meses que non estamos xuntas, de verdade. No último ano, estivo presente case de maneira telefónica, vía whatsapp. Que non me molesta. Nin me enfada. Pero si me fai reflexionar sobre como sentíamos o amor sen tempos de COVID-19. E igual era do mesmo xeito ca agora.

Non o sei. Onte pregunteille a miña avoa polo estoxo con lapis que tiña gardado para os meus curmáns e púxenme a debuxar. Inspireime na obra de Gustav Klimt, esa na que sae un home dándolle un bico a una muller mentres se funden nunha aperta. Todo aquilo que agora non podemos facer. Nin Desi, nin eu. Ninguén.

Agardo, e síntoo se son realista, que tamén sufriremos algún vaivén de demencia, experimentando nas nosas propias peles un alzheimer que, na maioría das ocasións, se apoderará dos nosos corpos. Xa que como di o devandito José Saramago: “Se empieza por el olvido y se acaba por la indiferencia”.

Que coincidencia que vai nada comezara a ler ese ensaio no que se pon en manifesto o verdadeiro comportamento do ser humano ante o medo!

SOBRE A AUTORA

Tania Nóvoa Paz. Politóloga e mestrado en Xornalismo e Comunicación Audiovisual.
Actualmente estudante do mestrado de Igualdade, Xénero e Educación da Universidade de Santiago de Compostela.

0 comments on “O amor en tempos de COVID-19

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

Conectando a %s

A %d blogueros les gusta esto: