Entrevista a Ángela Rodríguez (PAM), asesora do Ministerio de Igualdade

Pam é natural de Pontevedra. Licenciouse en Filosofía pola Universidade de Santiago de Compostela. Fixo o seu postgrao en Pensamento Contemporáneo e especializouse máis tarde no estudo das Violencias Sexuais, facendo o Máster en “Malos Tratos e Violencia de Xénero” (especialidade xurídica). Durante anos, compaxinou a investigación na universidade con moitos traballos precarios e foi activista en distintos espazos feministas e movementos sociais, destacando a súa participación no 15M.

Na XII lexislatura sae elixida como deputada de Unidas Podemos, anos de oposición durante os que destaca o seu traballo na redacción do Pacto de Estado contra a Violencia de Xénero, ou no impulso de Leis como a Trans ou a LGTBI.

Na actualidade traballa como asesora no Ministerio de Igualdade, que ven de sacar adiante a primeira Lei de Liberdade Sexual.

Pasas da vida parlamentaria a traballar dentro dun Ministerio. Como vives este cambio?

Con moitísima ilusión. Dende logo penso que no Goberno non se pode traballar máis horas. As cousas que decidimos neste Ministerio poden mudar para ben as vidas das mulleres, algo que require dun traballo moi rigoroso e, polo tanto, intenso.

Pero este tamén é un esforzo político por resituarse nunha nova posición na que non soamente temos que trasladar as demandas que levamos transmitindo desde moitos sitios, non soamente dende o Parlamento, senón que tamén hai limitacións que nos son propias, polo feito de que un espazo coma o noso chegue ao Goberno do Estado, algo por suposto novidoso que ten moitas reticencias por parte de toda a xente coa que te atopas que leva toda a vida facendo isto e que non deixa de sorprenderse de como somos nós facendo política.

De estar na oposición a traballar como forza de Goberno, que contradicións poden xurdir? Que cres que é o que máis cambia? Renúnciase a algo? 

Creo que, sen dúbida, o máis difícil de facer é intentar levar adiante o acordo de coalición co Partido Socialista. Penso que aí residen todas as contradicións que temos. Diría que o máis importante ten que ver con como desenvolver todos estes acordos aos que foi moi difícil chegar. E precisamente con isto todas as renuncias que estamos a facer teñen que ver co Partido Socialista. Se estivéramos con moita máis forza, se a correlación de forzas fose outra, probablemente poderíamos ter chegado moito máis alá. Nalgúns casos xa se estaba neste debate de xeito máis evidente. Por exemplo, no que ten que ver con inmigración. Creo que temos posicións políticas distintas, en moitos máis temas tamén, o cal é lexítimo. Pero por isto mesmo, sabemos que van aparecer diferenzas nos próximos meses e nos próximos anos.

Aínda así, unha das tarefas positivas e que debe ter este goberno de coalición por diante é a de construír unha cultura política na que se chega a consensos, asumir que está ben disentir, algo que tamén forma parte do facer política. De xeito, creo que facelo ordeadamente con case agarimos se mo permites, é unha forma moi feminista de facer política.

Utilizas moito a frase de Kate Millet, “O persoal é político”. Fuches unha das primeiras deputadas en España en declararse publicamente bisexual. Consideras que existe unha forza transformadora na visibilización deste tipo de realidades? Como pensas que isto pode contribuír?

Falar publicamente da identidade sexual que ten cadaquén ou da orientación sexual no meu caso, aínda que penso que o concepto de identidade sexual é moito máis acaído, creo que é súper positivo, ademais dunha forma máis de facer activismo. No meu caso decidín facelo público non porque fose para min unha saída do armario que, dende logo, non o foi nese momento, senón porque diante de min estaba a escoitar constantes comentarios que rozaban a lgtbifobia. Parecíame que era unha forma moi positiva non só de apoiar a causa das persoas LGTBI senón tamén de facer certa pedagoxía diante da posición política pública que unha ten cando está no Parlamento. Penso que é un compromiso case ineludible. É tan lexítimo falar da nosa identidade sexual para ter este compromiso como o pode ser falar de Galicia sendo galega e sendo deputada pola provincia de Pontevedra. Así que creo que estas cuestións son absolutamente inevitables, ademais de moi performativas e, por suposto, nas que se evidencia completamente que o persoal é político e hai unha forma determinada de facer política no feminismo que ten que ver con poñer as experiencias vitais no centro para ben e para mal.

Moitas veces se fai política da dor non soamente do desexo e creo que ambas son positivas. Para min contalo foi unha experiencia marabillosa porque a raíz diso, desde que o fixen, fai xa un par de anos, moitísima xente se me ten achegado agradecendo que o contara. Así como a min me axudou que outros compañeiros e compañeiras desen o paso antes, creo que o feito de que eu o fixese serviu tamén para que outras compañeiras e compañeiros puideran dalo tamén.

Nos teus discursos ou mesmo en moitas reflexións políticas que compartes nas túas redes pos o foco na túa familia, concretamente na túa nai. Mesmo chegas a dicir que “as nais tamén son política”. Como afecta isto ao teu interese pola política e pola loita feminista?

Falo moito da miña nai porque é probable que, se non fora por ela, polas cousas que teño vivido con ela, non faría política. A miña nai ponlle rostro moi ben á crise que vivimos nos anos 2000, a crise financeira, a estafa; para min foi un momento de politización fundamental e que vivín particularmente preto das vivencias persoais da miña nai.

E non soamente por cuestións que poidan ter que ver con situacións graves de machismo, algo que aínda me custa dicir en alto, senón tamén porque miña nai era autónoma, meu pai quedou sen traballo, perdemos a casa que tiñamos, tivemos dificultades económicas para saír adiante, e todo isto coincidindo coa época na que eu estudaba na universidade, algo que, por suposto, sempre fixen con bolsas.

Vivir todas esas complicacións que teñen que ver con pertencer a certa clase social lévanme en certa medida a facer política desde aí. Penso que é inevitable.

Ademais creo que particularmente no caso das nais pódese palpar moi ben o que é a política. Como moitas familias, vin aos meus pais vivir de formas moi distintas a crise económica. A miña nai e as mulleres da miña familia foron as que sustentaron que saísemos dela. Para min é un tesouro precioso que sempre coido. Intento falar diso porque me atravesa e forma parte do que son, e é súper positivo poñelo en valor.

Todos os coidados que fixeron e seguen a facer a día de hoxe as nais para que esteamos aquí é algo que temos que por sempre en valor. Para min é unha forma máis de facer feminismo.

Acabades de sacar unha Lei pioneira para que “só si sexa si”. A norma en poucos días xa sufriu cambios e está a recibir moita atención desde a crítica. A que crees que se debe isto?

A Lei de Liberdade Sexual é unha lei que se leva redactando desde o 2017. Eu era deputada nese momento e presentámola no 2018. De feito, foi a última lei que se aprobou para o seu trámite no ano 2019. É unha lei que estivo durante moitos anos sendo traballada por moitas expertas: feministas, grupos de mulleres, etc. Este foi un dos acordos aos que se chegou na conformación do goberno de coalición.

Desde que existe este acordo o que fixemos foi coller este texto, que está publicado por suposto no Boletín Oficial das Cortes Xerais, e darlle, digamos, un lavado de cara no que ten que ver coa súa actualización: ao que leva estes meses dicindo a xurisprudencia, aos últimos debates dos estándares internacionais e tamén aos últimos debates feministas. E por suposto, como non pode ser doutro xeito porque así se fai sempre, discutilo con outros Ministerios. É un anteproxecto de lei, o que quere dicir que aínda ten unha volta longa por diante, que ten que ver con consultar este texto cos órganos constitucionais, por exemplo, co Consello Xeral do Poder Xudicial, co Consello de Estado… Pero tamén un trámite á audiencia pública que comezará nos próximos días.

Unha vontade nosa do Ministerio de Igualdade é que queremos que a Lei sexa de novo consultada, traballada e aireada polos Movementos feministas diversos que existen no noso país e no Estado, tamén pola sociedade civil en xeral, grupos de mulleres, etc. E tamén por moitas máis espertas, ademais das catedráticas penalistas ou e expertas en dereitos humanos que xa levan moito tempo traballando neste texto. Eu non creo que vaia sufrir grandes modificacións, creo que a idea orixinal, que basicamente é pasar do sometemento ao consentimento; pois esta idea da liberdade sexual das mulleres segue a estar intacta. É unha lei con enfoque de dereitos humanos, que cumpre co Pacto de Estado e co Convenio de Estambul. E pioneira, por suposto, no ámbito europeo, e atreveríame a dicir tamén que no mundo.

Ademais de en medidas que se poderían considerar estritamente feministas, participaches, por exemplo, na redacción da Lei de Saúde Mental. Incidides no propio texto na introdución da perspectiva de xénero, e cito, “que será transversal e interseccional”. No xeral busca dárselle ás persoas que padecen problemas de saúde mental, independencia no seu dereito a decidir, algo que a día de hoxe non se cumpre. Tamén se pon o foco na importancia de aplicar medidas contra a desestigmatización ou de asegurar a asistencia.  

Como incide a perspectiva feminista en cuestións que non son estritamente feministas? É a perspectiva feminista o que asegura que as políticas poñan as vidas no centro?

Esta paréceme unha pregunta realmente interesante porque é certo que aínda que sempre tiven nestes anos unha perspectiva moi feminista no traballo, na política pública de igualdade, na política pública que ten que ver coa prevención e erradicación das violencias machistas, si que é certo que traballei bastante nos textos lexislativos que tiñan que ver sobre todo co ámbito da saúde. Creo que é un ámbito no que é fundamental a perspectiva de xénero, especialmente a perspectiva feminista. Hai un dato que sempre da o CIS e que me gusta nomear, que é a preocupación das mulleres en España polo sistema nacional de saúde, a diferencia dos homes, que se adoitan preocupar por cuestións máis identitarias.

Creo que isto ten que ver con que cando o Estado de Benestar faia son as mulleres as que o teñen que soster. Como diciamos antes, os coidados son feitos polas mulleres, os traballos reprodutivos son feitos por mulleres. Creo que por iso que esta perspectiva feminista se aplique no deseño destas políticas públicas do Estado do benestar no que ten que ver por exemplo coa saúde mental, é absolutamente fundamental. Non so por aplicar perspectiva de xénero, senón por comprender cal é a importancia social que pode ter unha Lei de saúde mental neste caso. Hai un médico, Javier Padilla, que ten escrito algún libro e que escribe artigos marabillosos. Sempre di que ás veces os médicos de cabeceira coma el receitan fármacos para a suposta non saúde mental de forma sistemática cando en realidade moitas veces, moitas das ansiedades que vivimos no día a día teñen que ver co tipo de traballo que temos, coa ausencia de dereitos laborais no noso traballo, co tipo de vida precaria no que todo é incerteza, etc. Hai que poder facer unha lectura política e feminista desta saúde mental.

Creo que moitas veces as mulleres sufrimos violencias simbólicas que nos afectan no noso día a día e que tamén influencian dalgún xeito nesa saúde mental, polo que é fundamental facer esta lectura. Hai estigmas que se teñen vertido sobre as mulleres que se teñen que mudar: o concepto de histérica, de tola, de mentireira… Están moi vencellados ás mulleres por cousa deste estereotipo negativo e machista que se ten. Creo que unha Lei de saúde mental como a que fixemos, que é súper novidosa tamén no Estado español, non podía non ter unha perspectiva feminista porque, por suposto, esta ten que traballar tamén neses estereotipos e nesas cuestións que afectan de xeito específico á saúde mental das mulleres.

Na XII lexislatura fuches deputada da oposición, e estiveches traballando no Grupo confederal en propostas como a Lei LGTBI ou a Lei trans que, finalmente, non sairían adiante. Cres que nesta lexislatura estando no Goberno con Irene Montero, a “Feministra” que ti chamas, e mais a súa equipa, chegaremos a ver a aprobación tanto da Lei trans como da Lei LGTBI?

Bueno, esta pregunta é súper fácil. Estou absolutamente convencida de que isto vai ser así. Agora que xa puxemos a andar a Lei de Liberdade sexual, a miña seguinte tarefa, a nosa, neste Ministerio, é poñernos a traballar na Lei LGTBI, na Lei trans e na Lei de trata, que son grandes compromisos que temos enriba a mesa e aos que non imos renunciar. Ademais penso que, nos tempos que corren, é importante defender os dereitos LGTBI. Esta vai ser unha lexislatura da liberdade sexual, da liberdade das mulleres, de todas as persoas. Falar, ao fin e ao cabo, das liberdades, é falar da calidade dunha democracia. Creo que neste senso nesta lexislatura imos dar un gran paso. Estou totalmente convencida de que van saír adiante estas normas.

O ano pasado, Ana Camins acusou a Beatriz Gimeno, de “querer acabar coas familias”. A isto, Gimeno respondía: “yo no quiero acabar con ninguna familia, me gustan todas”. Recentemente, a cómica e ilustradora trans, Elsa Ruiz, no programa Todo es Mentira, citaba a Pedro Zerolo antes de cederlle a palabra a Lidia Falcón, presidenta do Partido Feminista, “en su modelo de sociedad no quepo yo, en el mío sí cabe usted”. Dúas respostas moi parecidas para dúas realidades diferenciadas. Que reflexión se pode facer disto?

Ademais das palabras de Zerolo que recolle Elsa e dese momento emocionante de Gimeno, hai unha reflexión importantísima sobre a concepción da liberdade e sobre a idea de familia. Son conceptos que a dereita trata coma se foran seus. As mulleres, o feminismo, as esquerdas, a xente progresista deste país, temos que disputalas.

Falar de diversidade familiar, non é só falar da realidade LGTBI. Penso que é de xente moi pechada dicir que cando se fala de familia soamente falamos de que eu coa miña moza poida ter unha filla. Hai realidades diversas: ti podes vivir coa túa avoa ou cos teus compañeiros de piso, algo moi habitual nas nosas xeracións, en tempos tan precarios. Tamén falar disto é falar de familia. Vivimos nunha sociedade que cada día avanza máis cara a modelos familiares diversos nos que hai formas de convivencia novidosas, e é sensato e intelixente adaptarse a elas.

E, por suposto, no que ten que ver con quen estamos na cama, con quen vivimos, quen somos, a quen amamos, a dereita cada vez está máis soa. Penso que vivimos nun país no que o amor gaña ao odio, neste sentido son unha patriota porque son LGTBI: é un orgullo vivir nun país que é libre.

Puidemos ser testemuñas nos últimos anos de como o feminismo “TERF”, na proxección do seu argumentario, introduciu un debate dentro do movemento en torno ao suxeito político “muller”. En relación a isto, consideras que realmente as premisas nas concepcións das TERF posibilitan o debate? Que posición adopta o Ministerio de Igualdade neste senso?

Unha posición moi clara: o Ministerio de Igualdade, este Ministerio, que é feminista, ten un compromiso cos dereitos humanos de todas as persoas. Por suposto imos facer todo o posible por que se cumpran todos os dereitos das persoas trans. Ningunha posición que cuestione isto ten cabida nun espazo democrático, feminista, coma este. Pouco máis podo dicir ao respecto. Eu considérome unha activista feminista, activista polos dereitos LGTBI e nese sentido penso que o mellor que podemos facer é construír un feminismo amplo, xeneroso, do que independentemente da túa realidade sexual poidas formar parte. Considero, por suposto, que o debate do suxeito do feminismo é bastante aburrido. En calquera caso eu diría que o feminismo é un modelo de sociedade ao que eu aspiro e para o que fago política. E non só diría que o feminismo é para as mulleres e para as mulleres trans, senón que o é tamén para as mulleres lesbianas, para os homes… Creo que isto é fundamental, e penso que este é un debate deostado, trasnoitado, un pouco do século pasado, e considero que o sentido común vai por diante. E a verdade é que sorprende bastante o cerca que están as posicións TERF das posicións da extrema dereita. E creo que con iso se resposta a pregunta soa.

Non só contra o Movemento Trans, tamén o movemento LGTBI recibe críticas desde unha parte do Movemento Feminista. Cal cres que é a resposta que se ten que dar ao respecto?

Para min o movemento feminista e o movemento LGTBI son cuestións que están totalmente imbricadas. Non só porque son unha muller LGTBI feminista e o viva en persoa, senón porque penso que non ten sentido que o feminismo o sexa se non inclúe tamén ás persoas indistintamente da súa orientación sexual ou identidade de xénero, senón tamén porque creo que o movemento LGTBI precisa de feminismo.

Non son incompatibles, senón ao contrario, ambos movementos melloran se traballan xuntos. Penso que se ten que naturalizar que poidan existir discrepancias, cuestións máis complexas. De feito non son debates de agora, son de sempre, xa nos 70 había moitísimo debate en torno a isto, tamén en torno a, por exemplo, se as mulleres racializadas estaban suficientemente representadas no movemento feminista. O feminismo ten que ser antirracista, de clase e creo que son unha absoluta convencida de que a suma das cousas sempre multiplica. Confío en que, facer un feminismo que sexa interseccional, que asuma o maior número de perspectivas posibles, sempre vai ser moitísimo máis enriquecedor.

Continuando un pouco nesta liña, cres que  a loita feminista pode ser o paraugas de tantas realidades que, nalgúns casos, desde o punto de vista do interese compartido, poden chegar a confrontar? Con isto refírome un pouco, por especificar, á defensa da xestación subrogada ou da regulación da prostitución.

Eu teño moi clara a miña posición neste sentido. Entendo que sexa un debate. Bueno, case un debate de clickbait, no que todo o mundo quere ter titulares. Pero a verdade é que considero que para o feminismo non é un debate especialmente interesante, non debería de selo. Creo que os problemas e os consensos están noutros lugares.

Penso que é moi inxusto vincular a explotación reprodutiva ao movemento LGTBI. Eu milito no movemento LGTBI e non coñezo a practicamente ninguén que defenda a explotación reprodutiva, os ventres de alugueiro ou a xestación por subrogación, como lle queiramos chamar. Ademais é unha práctica coa que non estou de acordo. Tiven moitos debates e dúbidas pero teño bastante clara a miña posición. E no caso da explotación sexual -penso que este é o termo correcto e o que debemos utilizar-, creo que está clarísimo tamén. É unha vulneración, unha violación dos dereitos humanos das mulleres. E particularmente das mulleres, pero tamén, en moitas ocasións, de nenos e nenas, moitísimas veces vencellado isto a casos de trata. Creo que temos que por todos os esforzos en loitar contra ela.

Outro debate é sobre se existe a posibilidade de que mulleres, polas súas circunstancias, moitas veces materiais, que por suposto condicionan a liberdade, o elixan, como poden elixir outras formas de gañarse a vida que non son quizais as que elas quererían. Penso que ese é outro debate que non se pode responder de xeito particular senón que se ten que pensar de xeito global e colectivo. En calquera caso eu defendendo o horizonte abolicionista, considérome unha persoa prodereitos tamén no que ten que ver coa explotación sexual e polo tanto as miñas prioridades políticas teñen que ver con defender os dereitos das mulleres estean onde estean. Aínda que poida soar contraditorio creo que temos que traballar nesta posición de consenso: que o importante son as mulleres e as violencias que sofren e non as etiquetas que lles poñemos a estas violencias.

Gustaríame que puxésemos o foco agora en Galicia. En breves comeza unha campaña na que o que foi o teu compañeiro de partido no Congreso, Antón Gómez-Reino, se presenta como candidato a presidir a Xunta de Galicia. As enquisas dan bastante xogo, case quitándolle a maioría absoluta a Feijóo. O candidato de Podemos estará á altura das demandas das feministas do país?

Coñezo a Tone desde fai moitos anos. Non é soamente un compañeiro senón tamén un bo amigo e unha persoa da que teño aprendido moito en política. Considero que é un home feminista. Probablemente como moitos homes lle quede moitísimo por mellorar e aprender. Pero ademais é un home que sabe rodearse de moitas mulleres, sabe traballar en equipo, facer feminismo, porque dende logo, comigo e con Yolanda Díaz, o leva facendo todos estes anos no Congreso. Creo que as feministas do país, as galegas feministas, podemos estar tranquilas cun home como Antón Gómez-Reino, que creo que representa moitas das cuestións positivas que as mulleres a día de hoxe estamos esixindo para esas novas masculinidades: outra forma de facer política, outro compromiso distinto cos dereitos das mulleres, tamén cos dereitos LGTBI. Sempre lle digo de coña que é moi queer pero porque tivo un compromiso explícito neste sentido nos seus anos de militancia social e política, previos a estar no Congreso.

Creo que é un magnífico candidato pero sobre todo un magnífico candidato porque coñece Galicia. O que precisamos para os próximos anos na Xunta de Galicia é unha persoa que coñeza ben o seu país, que se pareza o máis posible á xente que vivimos neste país e que tanto temos sufrido as políticas da década perdida de Núñez Feijóo. E creo que nese sentido, Tone é un magnífico candidato. Ademais, sobre todo pénsoo porque é unha persoa cunha bondade extraordinaria. Creo que para facer política precisamos empatía e Tone ten moita. A empatía é unha das características fundamentais que deberían ter as persoas que nos gobernan.

Ademais, creo que a empatía é unha cuestión que se achega a facer política desde o feminismo e neste sentido penso que temos ao mellor candidato. Temos que pelexar sexa como sexa para que con un último empurrón sexamos capaces de gañar por fin a Xunta de Galicia para a xente do noso país.

Como sabes, o movemento feminista galego ven de gañar unha batalla importante en Galicia logo de conseguir que o Conselleiro de Sanidade, Vázquez Almuíña, ratificase o peche do paridoiro de Verín. Aínda así, desde o feminismo dificilmente se poderán esquecer as súas declaracións á hora de xustificar o peche: “un parto no es un infarto”. Que valoración cabe no que ten que ver coa xestión política do PP de Feijóo en Galicia desde un punto de vista feminista?

A valoración é suspenso absoluto. Creo que ten feito un traballo absolutamente nefasto para as mulleres do noso país. O rostro da pobreza en España é o dunha muller pensionista galega. Este dato di todo o que se pode valorar da xestión política de Núñez Feijóo. Creo que hai casos que son especialmente dolorosos, como o de Verín, pero a realidade cae polo seu propio peso, non só pola xestión da sanidade, tamén pola xestión dos servizos sociais, de todos os recursos de atención a vítimas de violencias machistas: é lamentable a situación en Galicia neste sentido.

Tamén no que ten que ver co cumprimento do Pacto de Estado é moi lamentable. Incluso coa execución dos propios recursos do Pacto, recursos que se tiñan que ter gastado e non se gastaron.

Non fixeron os deberes, polo que a mellor noticia que podíamos ter en Galicia as mulleres é que Núñez Feijóo deixara dunha vez de ser o noso presidente e puidéramos ter un goberno progresista, un goberno de coalición como o que temos no Estado cun compromiso polo menos igual de potente para mirar cara ao futuro e construír un país no que a vida, os coidados, tan precisos en Galicia co envellecemento que temos da poboación, estean no centro. Eu creo que por suposto todo o que podemos ter por diante é esperanza.

Non podo deixar de preguntarche polos coidados. Que vai facer este Ministerio en relación coas demandas que se achegan desde o Movemento Feminista neste senso?

Estes días no Ministerio, cando nos preguntan polas liñas de acción que temos pensadas, sempre dicimos que por un lado temos políticas de supervivencia para loitar contra todas as formas de violencias machistas; por outro, políticas da diversidade do recoñecemento para falar do que son os dereitos da comunidade LGTBI, dos dereitos das persoas de comunidades racializadas, e creo que neste sentido demos un paso moi grande no Ministerio creando espazos que ata o de agora non existían, como son as Direccións Xerais de Boti e Rita; e o terceiro eixo, o das políticas de redistribución que creo, é fundamental. Sempre dicimos que non soamente queremos loitar contra os teitos de cristal senón que tamén queremos loitar contra os chans que nos atrapan sen que non nos deixan despegarnos deles por distintas cuestións, desigualdades que nos atravesan, e é moi importante neste sentido o que ten que ver cos coidados. O plantexamento feminista dos coidados e por suposto deste Ministerio ten que ver con facer unha reorganización dos tempos que teñen que ser corresponsables e que ademais, temos que facelo non só porque sexa mellor para as mulleres, senón porque é unha proposta de economía feminista que fai que os países funcionen mellor. O compromiso do Ministerio é absolutamente imprescindible neste sentido.

Ademais temos por diante unha tarefa moi importante, a de facer unha Lei de coidados, de tempo corresponsable, que vai ser absolutamente novidosa e que ademais vai facer que España estea ao día neste sentido, que temos moitos deberes que facer. O compromiso é ineludible.

SOBRE AS AUTORAS

Enya Antelo Alvite e Andrea Obenza Pérez, Grupo de Xénero de A Xanela

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

Conectando a %s